Gelukkig hebben we de rest van de dag nog…

Mijn naam is Ellen, 27 jaar, ik ben getrouwd met de allerliefste man en ik heb ADD. Ik ben afgestudeerd Cultureel Maatschappelijk Werker, maar ben qua werk een andere richting op gegaan. Op mijn 18e is de diagnose gesteld en ben ik een achtbaan ingegaan van therapie, medicatie en kei hard werken aan mezelf. Dit is het zwaarste wat ik ooit heb gedaan, maar ook het meest waardevolle. Inmiddels kan ik zeggen dat ik lekker in mijn vel zit, en mijn ADD-talenten kan inzetten voor iets positiefs.

ADHDpositief Ellen den Elzen

Vanochtend zou ik met een collega mee rijden naar werk. Super fijn! Dat scheelt mij namelijk weer 3x overstappen met het OV en daardoor scheelt het ook drie kwartier reistijd. 

  • Netjes op tijd mijn bed uit, want als zij de moeite neemt om mij op te halen, dan kan ik op zijn minst klaar staan om te vertrekken.
  • Douchen, even goed wakker worden. Ik moet opletten dat ik niet te lang blijf staan. Onder een warme douche kan ik zo de tijd vergeten.
  • Mijn kleding had ik gister al klaar gelegd. Scheelt deze ochtend weer tijd!

Met netjes gekamde haren en gepoetste tanden zit ik een kwartier later al klaar. Nu heb ik gewoon nog een half uur over. Wat goed van mezelf, ik ben echt trots!

Naast mijn tas (waar netjes mijn agenda en mijn laptop in zitten, want die heb ik gisteravond al klaar gezet) zie ik een katten pootje verschijnen. Met venijnige kleine nageltjes wordt er vastberaden uitgehaald naar het lipje van de rits.

“Oh stumper dat je er bent.”

Ik til het poezenbeest op om lekker te knuffelen. Dat vind ze even leuk, maar al gauw krijg ik een kleine knauw. Ik houd haar nog even vast, “VOEL MIJN LIEFDE OF JE HET NU WILT OF NIET!”, voordat ik haar op de grond neer zet.

Oh nee! Allemaal kattenharen op mijn jurk. Dit kan ik echt niet hebben. Vandaag is er een belangrijke presentatie op werk. Ik trek alle kastjes open opzoek naar een kledingroller. Waarom ligt dat ding ook nooit op de plek waarvan ik denk dat hij ligt?

Ik schop mijn schoenen uit, door het huis rennen gaat op hakken toch niet zo lekker als verwacht. Wie heeft dat soort dingen ook bedacht? Waarom draag ik ze überhaupt? Wat zocht ik?

Ik loop langs een spiegel. Zit mijn haar zo? Dat kan echt niet! Belangrijke presentatie!

In de badkamer gooi ik mousse in mijn haar, haarlak, alles wat ik kan vinden. Ondertussen pingt mijn telefoon. Mijn collega is onderweg. Mooi. Ik ben er klaar voor.

Eh, ben ik er klaar voor? Nee! Waar zijn mijn schoenen? Help. Met mijn handen in het haar (letterlijk) ren ik weer door de gang. Deze kamer? Nope. Badkamer? Nee, daar kom ik net vandaan. De slaapkamer? Yes! Schoenen aan. Waar is mijn telefoon? Huiskamer!

Daar zie ik dat ik 2 appjes en een gemiste oproep heb. Mijn collega staat al 10 minuten te wachten! Grrr! Geen goede start van de dag.

Gelukkig heb ik mijn workout van vandaag al in de pocket!

0 Reacties

Laat een reactie achter..

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Log hier in met je gegevens

of    

Forgot your details?

Create Account